خيلي زودهم که برگردي
 باز براي بي تو ماندن من
 هزاره اي ست
 که پرشکوفه ترين کلمات مرا در غياب نور
 به خواب سايه خواهد برد
 سفر به سلامت
 پرنده ي ترانه  دختران
 تنها تو مي داني
 که هيچ پيش گويي از خوابگزاران محرم آسمان
 گمان نخواهد برد
 که من از بازجست بي سرانجام آن سفر کرده
 روزي به عريان ترين رويا ها خواهم رسيد
 من مجبور به باور بي دليل اين دقيقه ام
 که خداوند از آخرين سهم ستارگان
 تو را براي تنهاترين شاعر فرودستان خسته فرستاده است
 هنوز نرفته از عطر آب و آواز باران
 بين تشنگي هاي تو منتهاي کجا
 به شامات شبانه ام مي برد
  بازآ...
 که غياب تو از حدود اين همه رويا
 هزاره اي ست ...

 فرستاده ي آخرين آواز آدمي

در سرزمين من

روزنامه­ها لال به دنيا مي­آيند،

راديو: کَر،

تلوزيون: کور!

و او که مي­پرسد: چرا؟!

لال­اش مي­کنند و مي­کُشندش

کَرَش مي­کنند و مي­کُشندش

کورش مي­کنند و مي­کُشندش

در سرزمين من!

دنياي غم انگيز نادرستي داريم
 خيلي ها سهم شان را
در اشتباه يک باور ساده از دست داده اند
 خيلي ها رفته اند رو به راهي دور
که نه دريچه اي چشم به راه و
 نه دريايي که پيش رو
 عبور از اين همه هياهو
دشوار است
 معلوم نيست اين قهقهه ي کدام کباده کش کور است
 که نمي گذارد حتي باد
هق هق خاموش زنان سرزمين مرا بشنود
حيف که شاعرم
چقدر دلم براي سردادن يک شعار ساده
لک زده است
زنده باد پرندگاني که نيم ساعت پيش
از بالاي اين باديه
 سمت سايه هاي بالادست
 نمي دانم رفتند يا بازآمدند
گريه کنيد رويانديدگان جنوبي ترين ترانه هاي من
کسي نيست
 کسي نيامده
کسي نمي ايد
 من اين راز را از مويه هاي مادرم آموخته ام
 خسته ام کرده اند
ديگر از هيچ کسي نخواهم پرسيد
 اين که اين همه خسته
 اين که اين همه خودفروش
 اين که اين همه نااميد
اين که
اين که قرار ما نبود

باران

به باران فکر ميکنم گونه هايم خيس ميشوند؛.

به تو فکر ميکنم باران مي بارد.

من جادوگر نيستم ؛

تو اما معجزه اي.

  در مکاني به وسعت کف دست
   و در زماني به وسعت دو لحظه
  شماري چند از خوشباوران تاريخ
  گرد آمده اند
  تا سرود انقلاب خلق را تندر آسا سر دهند
  و بشارت دگرگوني را
  به عروسان حجله نشين ابلاغ کنند
  ديدشان به کوتاهي صحنه ايست
  که مي نگرند
  و ايمانشان به ظرافت بلوريست
  که به انتظار تلنگري نشسته است
  و خيالشان تيزرو عقابي است
  که گستردگي درياها را مي پيمايد
  افسوس
  به بازي زندگي خو کرده اند
  تا خورشيد را به خاک بسپرند

دست تو
 چه قدر تاخير دارد
وقتي که چاي گرم مي شود
 و تو
 چاي سرد را تعارف مي کني
دو سه ماه ديگر اين اطلسي
 که تو کاشته اي
 گل مي دهد
من به ساعت نگاه مي کنم
تو مي ميري
شمع روشن را به اتاق آوردند
 اطلسي گل داده است
قطار در سپيده دم
کنار اطلسي منتظر تو
 در باد ايستاده است
 گل اطلسي بر سينه تو بود
 وقتي تو را
 براي دفن مي بردند
هنگام که تو مرده بودي
 آدم به گل خفته بود
هنگام که تو مرده بودي
ياران به عشق و عطر
مانده بودند
همه ي ما را دعوت کردند
تا در آن عکس يادگاري باشيم
 عکاس سراغ تو را گرفت
من بودم
 تو نبودي
تو مرده بودي
عکاس از همه ي ما بدون تو
عکس يادگاري گرفت
عکس را چاپ کردند
آوردند
 در همه ي عکس فقط يک شاخه اطلسي
و دو دست
 از جواني تو 
 ديده مي شد
 ما همه در عکس سياه بوديم